******************
“فرستندهٔ سراسری هیچ گاه محصولات کابارهای و لالهزاری روی آنتن نمیبـُرد جز استثناهای سوسن و نعمتالله آغاسی.”
اولی با بالاگرفتن احساسات عوامگرایی و تودهستایی در میان درسخواندههای متجدد، نامش را روی کتاب شعر نو گذاشتند و در مصاحبهای به مجلهٔ اطلاعات جوانان چیزی گفت با این مضمون که ’هنر ما مال مردومه، واسه مردوم میخونیم، روشنفکر نیسیم، از آناتومی و سوسیولوژی هم چیزی نمیدونیم.‘
“دومی به مهمانی خانوادهٔ سلطنتی دعوت شد و گویا شاه به خواست فرزندان نوجوانش اظهار تمایل کرد دستمال تکاندادن او را همان گونه که در لالهزار و آبادان روی صحنه میرود ببیند. شاید هم با جوان خوزستانی که از نفتفروشی به مرتبهٔ فرانک سیناترا و شارل آزناوور و اجرای برنامه در کاخ نیاوران رسیده بود پیوندی نفتآگین احساس میکرد.”
تئاتر پارس, لاله زار
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.