نزدیک به سی روز از آغاز اعتصابات کارگری با نام کمپین۱۴۰۰ صنعت نفت ایران می‌گذرد و تا اینجا کارگران ۹۶ پالایشگاه و مرکز پتروشیمی و نیروگاه در ۱۹ شهر به این اعتصابات پیوسته‌اند. تا امروز این اعتصابات با محوریت مطالباتی چون افزایش دستمزدها، اعتراض به خصوصی سازی‌ها و فساد و نداشتن امنیت شغلی، با مطالبه حذف کامل پیمان‌کاری و شرکت‌های واسطه و افزایش امنیت شغلی کارگران، ادامه یافته‌اند. این اعتصابات که با اعتصابات کارگران پیمانکار صنعت نفت در عسلویه آغاز شد حالا صنایع نفت و گاز، خودروسازی و نیروگاهی را درگیر مستقیم این اعتصابات کرده است.

این اعتصابات که با حمایت گسترده فعالان سندیکایی، معلمان، بازماندگان آبان خونین ۹۸ و بسیاری از بخش‌های مدنی و سیاسی ایران همراه شده‌است، از گسترده‌ترین اعتصابات در وضعیت سیاسی پس از انقلاب ۵۷ به شمار می‌آید.

ما برخی از پژوهشگران و کنشگران و اصحاب رسانه فعال در حوزه محیط زیست ضمن اعتراض به سیاستی که در آن به مصرف منابع می‌پردازد, بدون توجه به توسعه عدالت محور و ظرفیت اکولوژیکی سرزمین و سلامت و ایمنی کارگران, اعلام می‌داریم که با این اعتصابات کارگران و کمپین ۱۴۰۰ همدل وهمبسته هستیم . فکر می‌کنیم که سیاست‌های خصوصی‌سازی و شیوه تولید در این صنایع ضمن وضعیت غیرانسانی و نابرابر اجتماعی که برای کارگران این صنایع ایجاد کرده‌اند، به شکلی غیرمسولانه‌ای در حال تخریب منابع، آلودن محیط زیست و از بین بردن آب و خاک و منابع طبیعی کشورهستند.

این سیاست‌ها ضمن وضعیتی که در بالا توصیف شد، یک وضعیت توسعه غیرپایدار و مصرفی را ایجاد کرده‌اند که به واسطه آن خسارات محیط زیستی بسیار مخرب در محدوده شهرها و استانهای این صنایع به وجود آمده‌اند. این وضعیت در شرایطی تشدید می‌شود که هیچ توجهی به سلامت و ایمنی کارگران در صنایع وجود ندارد و به واسطه این سیاست‌ها مصرف بی رویه منابع طبیعی در سیستمی انحصاری و منفعت طلبانه بدون در نظر گرفتن نسل آینده در حال ترویج است. در ادامه این سیاست‌هاست که عدم توجه به ضرورت ایجاد اشتغال پایدار و امن در پیوند با عدالت اقلیمی و پتانسیل و توانمندیهای هر استان بی توجه به شرایط وضعیت مهاجران و حاشیه نشینان در حال توجیه و عادی سازیست.

ما ضمن اشاره به پیوند سیاست تخریبی محیط زیست در رابطه با این صنایع و وضعیت کارگران خود را در همبستگی مستقیم با کمپین ۱۴۰۰ به عنوان یکی از قوی‌ترین و پرشورترین اعتصابات کارگری تاریخ معاصر ایران می‌دانیم و ضمن همبستگی با این کارگران و همچنین اعتراضات مردم خوزستان به کم‌آبی، سرکوب این اعتراضات و اعتصابات به شیوه‌های مختلف را محکوم می‌کنیم.

ما فکر می‌کنیم، هیچ سیاست پیش‌رویی در رابطه با محیط زیست و رفاه عمومی آغاز نخواهد شد، اگر وضعیت تولید، خصوصی‌سازی‌ها، شرکت‌های پیمان‌کاری، امنیت شغلی و دستمزدهای کارگران و حتی شیوه نظارت بر صنایع مادر و تعهداتشان در حوزه محیط زیست تغییر نکند. بدون در نظر گرفتن نقش مهم کارگران وکشاوزان و روستاییان وعشایر به عنوان ذینفعان نخست آب و منابع طبیعی , محافظت و مدیریت آن امکان پذیر نخواهد بود

محیط زیست ملک خصوصی سرمایه‌داران نیست، و منابع طبیعی کالا نیست. حق حیات همه زیستمندان باید در نظر گرفته شود.

جمعی از کنشگران و پژوهشگران و فعالین رسانه در حوزه محیط زیست

 

 

فرزاد میدانی، محمد زمان دریاباری، بردیا موسوی , پرویز یاری , علیرضا اسلامی , دانیال بابایانی  , کیمیا قربانی , محمودرضا مومنی , شهرام موصلچی  , لیلا خدابخش، آرزو میرزاخانی ,منصور سهرابی , سروناز مستوفی , مسیح شجاعی ادیب, سجاد نوری , امیر امیرقلی , حسین نایب, دلیله رحیمی آشتیانی, لیلا جلیل پیران , کاظم بهزادی, پژمان خرسند , مهتا بذرافکن , ابوالفضل اصغری , عادل فرهنگی, بهروز قرنی آرانی, فهیمه گودرزی, محمد رشیدیان , فرزاد صیفی کاران ، رامین سعادت , سحر قربانی , عبدالسلام سلیمی, امید رضایی, گیتی خزاعی, ابراهیم بایگی, پروین یوسف پور, اعظم بهرامی , ناصر کرمی ,آرش نیک خو

و جمع زیادی از فعالین و نشگران حوزه کارگری و لیستی از دوستان فعال رسانه در حوزه محیط زیست که از بیانیه با امضای پنهان اعلام حمایت کردند .

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)