کدام بخش از نیروهای جامعه، مخاطب اصلی فراخوان شما برای آزادی بی قید و شرط زندانیان سیاسی‌اند؟
مخاطب ما همه‌ی کسانی هستند که از هرج ومرج موجودی که نظام جمهوری اسلامی درست کرده، ستم دیده‌اند؛ سیلی خورده‌اند. هر صنفی که زندانی دارد و هر گروه، فرد و طیفی که دلش به حال جامعه و فعالان مدنی می‌سوزد و می‌خواهد نقش اجتماعی خودش را انجام بدهد مخاطب ماست.

در پی پخش ویدئوی سخنان شما از شبکه‌ی چرخدنده و پیشنهاد آغاز اعتراضات و اعتصاب در چهار روز اردیبهشتی، از ۱۱ اردیبهشت (روز جهانی کارگر) و ۱۲ اردیبهشت (روز معلم) تا ۱۴ اردیبهشت (روز جهانی دفاع از آزادی مطبوعات) پرسش‌هایی از جانب مخاطبان‌مان رسید که جهت توضیح بیشتر آن‌ها را با شما طرح می‌کنیم:

۱- مطالبه‌ی محوری این حرکت اعتراضی، چیست؟
خواست ما در این اعتراض، آزادی زندانیان سیاسی است. به ویژه همکار صنفی ما اسماعیل عبدی، البته هر صنفی به دنبال آزادی اعضای صنف خود است، اما ما می‌توانیم به کمک همدیگر به خواست خودمان برسیم.

۲- کدام بخش از نیروهای جامعه، مخاطب اصلی فراخوان شما برای آزادی بی قید و شرط زندانیان سیاسی‌اند؟
مخاطب ما همه‌ی کسانی هستند که از هرج ومرج موجودی که نظام جمهوری اسلامی درست کرده، ستم دیده‌اند؛ سیلی خورده‌اند. هر صنفی که زندانی دارد و هر گروه، فرد و طیفی که دلش به حال جامعه و فعالان مدنی می‌سوزد و می‌خواهد نقش اجتماعی خودش را انجام بدهد مخاطب ماست.

۳- با توجه به شرایط موجود و پراکندگی نیروهای مطالبه‌گر در سطح جامعه، بستر تدارک اعتصاب چهار روزه در آستانه‌ی ۱۱ اردیبهشت (اول ماه مه) روز جهانی کارگر چقدر فراهم است؟
گروه‌های صنفی هم اکنون فعال هستند؛ کارگران، زنان، دانشجویان، معلمان و سایر اقشار. این فعال بودن خود بستر مناسبی برای گام نخست را می‌سازد.

۴- فکر می‌کنید در این شرایط امکان یک اعتصاب چهار روزه، بدون هزینه‌ ممکن است؟
هیچ چیز بدون هزینه نیست؛ موضوع اصلی کاهش سطح هزینه‌ها است. هرچه مشارکت بالاتر باشد، میزان هزینه‌ها سرشکن شده و کاهش پیدا می‌کند و زودتر به نتیجه خواهیم رسید. این کار شدنی است، شاید میزان استقبال در گام نخست پایین باشد؛ باشد! اما این بهترین و کم هزینه‌ترین راهی است که پیش روی ماست.

۵- با توجه به برخوردار نبودن از رسانه‌ی بزرگ و سراسری که بتواند مردم را در مقیاس گسترده و مؤثر مخاطب قرار دهد، چقدر امکان فراگیری و عملی شدن این پیشنهاد وجود دارد؟
رسانه‌ها هستند. هر جنبشی که خودش را نشان دهد، سروکله‌ی رسانه‌ها هم پیدا خواهد شد. نخست رسانه پدید آمد یا نخست خبر درست شد؟ بی گمان نخست باید خبری باشد تا سپس رسانه ساخته شود. از این گذشته رسانه‌ها در برابر جنبش‌های اجتماعی، عمر چندانی ندارند. تلویزیون‌های فارسی زبان ۲۰ تا ۳۰ سال بیشتر از عمرشان نمی‌گذرد، رادیو هم چندان کاربردی در جنبش‌های دویست سال گذشته نداشته، بیشتر جنبش‌ها خبرشان سینه به سینه پخش می‌شده.

۶- فکر می‌کنید در مرحله‌ی بعدی و در مقطع انتخابات خرداد ۱۴۰۰ آیا حاکمیت اجازه‌ی اعتصاب سراسری را خواهد داد؟ تا چه اندازه انجام آن با توازن نیرو در سطح جامعه امکان پذیر می‌دانید؟ یا چگونه می‌توان این امکان را به وجود آورد؟
اعتصاب یعنی سرپیچی از فرمان حاکمان، و این نیازی به اجازه‌ی حکومت ندارد. ما هنوز هیچ تجربه‌ای در راستای همبستگی تشکل‌ها و هماهنگی آن‌ها در اعتراضات نداریم، هیچ چیز مشخص نیست. اما اگر از هر تشکل ۵۰۰ معترض به خیابان بیاید، نزدیک به ۴ هزار اعتصاب کننده خواهیم داشت. و این گام نخست خواهد بود و برای دوره‌های آینده می‌تواند بهتر بشود.

ممنون از وقتی که گذاشتید و پاسخ دادید.

درود می فرستم به همه‌ی خوانندگان گرامی شبکه‌ی چرخدنده و گردانندگان آن.
@gearir

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)