نوشتار پیش رو بخش اول مقاله‌ی آلیسون گالاگر نویسنده و شاعر ساکن سیدنی است که خود یک ترنس زن است.

از همان ابتدای زندگی‌ام که می‌توانم به یاد بیاورم به من گفته می‌شد که بعضی چیزها ازنظر جامعه برای زن‌ها کدگذاری شده و برای من ممنوع هستند. به‌عنوان کسی که در هنگام تولد جنسیت مردانه برایم در نظر گرفته بودند، عبارت کوبندۀ “آن برای پسرها نیست” را منظم می‌شنیدم و احساس شرم و ناراحتی شدید در مورد بدن و هویتم برای مدتی طولانی در من وجود داشت.

من به دبیرستان پسرانه کاتولیک رفتم. جایی که مواجهه با مردانگیِ سمی نوجوانان غیرقابل‌اجتناب بود و من عمیقاً در مورد رابطه‌ام با مردانگی در طول دوران نوجوانی‌ام احساس ناراحتی می‌کردم تا زمانی که درسال 2012 میلادی به‌عنوان یک ترنس زن آشکارسازی کردم و پروسه گذار خودم را شروع نمودم. بلافاصله پس‌ازاین واقعه (برون‌آیی و آغاز زندگی به‌عنوان یک ترنس زن) احساس راحتی بیشتری در بدنم پیدا کردم؛ اما زمانی که شروع به محو کردن مرزهایی کردم که نشان می‌دادند هویت من چه می‌تواند باشد، اتفاق جالبی رخ داد.

در طی سال اول یا دوم دوره گذارم برای داشتن بیان جنسیتی زنانه احساس حمایت زیادی می‌کردم و به‌ندرت از دنیای خارج واکنش بدی می‌دیدم. بااین‌حال، زمانی که موهایم را کوتاه کردم و پیراهن مدل مردانه دکمه‌دار پوشیدم، با نوعی مقاومت مواجه شدم. همکارانم در محل کار نمی‌توانستند درک کنند که چرا سعی دارم “شبیه به یک پسر” به نظر بیایم. پیام پشت این حرف این بود که من شبیه به آن چیزی که آن‌ها از یک ترنسِ زن تصور می‌کردند، نبودم. حتی آزار خیابانی عجیبی را تجربه کردم که در آن حادثه از من پرسیده شد “چرا تلاش می‌کنم شبیه به یک پسر باشم درحالی‌که آشکارا یک دختر هستم.”

این ایده که مردانگی به‌خودی‌خود سمی است باتجربه‌ی من جور درنمی‌آید.

درحالی‌که این سبک از سخت‌گیری در جنسیت چیزی بیشتر از مدل مو و لباس است اما معیار خوبی است تا نکته‌ای که می‌خواهم بیان کنم را درک کنید. من شروع به درک این موضوع کردم که تا چه اندازه پذیرش اندک جامعه از زنان ترنس بر اساس تمایل ما به انجام نوع خاصی از زنانگی و نمایش این انتظارات جنسیتی بستگی دارد. من یک ترنس زن بودم اما یک ترنس زنانه (فِمه) نبودم.

درنهایت یک جامعه پدرسالار، زنان و به‌طور مشخص زنان ترنس را بدون توجه به اینکه چه نوع رابطه‌ای با زنانه بودن دارند، مجازات می‌کند. جامعه پدرسالار (patriarchal) از شما می‌خواهد که در محدوده بسیار باریکی از مرزهای تعیین‌شده قرار بگیرید تا بتوانید خودتان را نشان دهید و دور شدن ازهرجهتی نسبت به این مرزها عواقب خودش را دارد.

من فکر می‌کنم که طناب باریک مخصوصی برای زنان ترنس وجود دارد که آن‌ها مجبور می‌شوند روی آن راه بروند. یک نوع نسخه اغراق‌شده از اینکه همه زنان چگونه باید باشند. اگر بیش‌ازحد زنانه باشیم متهم به تغذیه کلیشه‌های اطراف زنان و زنانگی می‌شویم و اگر به‌قدر کافی زنانه و خوب نباشیم پس چرا از اول تطبیق جنس را انتخاب کردیم؟

ادامه دارد…

#مرکز_مشاوره_رنگین_کمانی را در دیگر شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید.

پیامک در تلگرام  

کانال تلگرام

اینستاگرام

فیس بوک

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)