پنجم اکتبر مصادف با سیزده مهر، روز جهانی معلم استاین روز را در حالی گرامی می داریم که چندین نفر از بهترین معلمین ما (آقایان اسماعیل عبدی، محمد حبیبی و محمود بهشتی لنگرودی و…..) به ناحق و دور از کلاسهای درس، در زندان بسر می برند.

 
اصولا در حکومت های تمامیت خواه و دیکتاتوری، آگاهی دادن جرم محسوب می‌شود و به همین دلیل به اقشار آگاه و دلسوز جامعه از جمله معلمین، ظلم مظاعف می شود؛ زیرا این نوع حکومت ها از آگاهی مردم بخصوص جوانان به شدت وحشت دارند و برای بقای خودشان ترجیح می دهند که مردم را در ناآگاهی نگاه دارند تا کودکان و جوانان از سیاست‌های ناعادلانه حکومت باخبر نشوددر این حکومت ها، معلم‌های آگاه و جسور که تن به بی‌عدالتی و تبعیض نمی‌دهند، مدام در معرض تهدید و بازداشت قرار دارند تا آگاهی را در جامعه نشر ندهند. از طرف دیگر نقش و کار تاثیرگذار معلم در جامعه آن‌چنان که باید در میان مردم شناخته شده نیست و به همین دلیل میزان دریافتی حقوق شان بسیار ناچیز و حداقل است، در حالی که در کشورهایی که جامعه به نقش آگاهی پی برده‌اند، به حکومت ها اجازه نمی‌دهند که تبعیض و بی‌عدالتی رشد و نما کند و اغلب معلم‌ها جایگاه مهمی دارند و میزان دریافتی آن‌ها نیز متناسب با کار تاثیرگذارشان است و کمتر زندگی‌شان از نظر سیاسی نیز مورد خطر قرار می گیرد.
 
چه در این رژیم و چه در رژیم گذشته، معلمین آگاه ما از جمله ابوالحسن خانعلی، صمد بهرنگی و فرزاد کمانگر، قربانی ظلم و بیداد این گونه حکومت ها شده‌اند و فرزندان کشور را از وجود معملین آگاه و دلسوز محروم کرده اندیاد این عزیزان جان باخته زنده و گرامی باد.
 
معلمان زندانی هر چه زودتر باید آزاد شوند و به کلاس های درس و مدرسه بازگردند، فرزندان ما چشم انتظار معلم های شان هستند.
 
یکی از مادران پارک لاله ایران
۱۰ مهر ۱۳۹۷
 
 
 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)