اظهارات کم‌سابقه و بسیار مهم عبدالله جوادی آملی، استاد فلسفه اسلامی، امام جمعه سابق و مرجع تقلید فعلی، درباره نارضایتی مردم از وضعیت اقتصادی و پیامدهای آن برای حاکمیت، از انعکاس گسترده‌ای در فضای سیاسی اجتماعی ایران برخوردار شده است؛ اظهاراتی که باید آن را با توجه به جایگاه سیاسی و دینی او در میان حوزویان و سیاستمداران تحلیل نمود.

جوادی آملی که زمانی استعفایش از امامت جمعه شهر قم، به همراهی با منتقدان و ناخرسندی از وقایع پیش و پس از انتخابات 88 تعبیر شده بود، این بار در ملاقات با وزیر امنیتی کابینه دوازدهم شوک پرقدرتی به دولت روحانی وارد کرد.

آیت‌الله نرمخو و نغزگو ضمن اقرار صریح به فاصله میان حاکمیت و شهروندان، فرستاده دولت روحانی را به گوشه رینگ راند و مسئولان بی‌کفایت را مورد سرزنش شدید قرار داد.

اکنون به‌نظر می‌رسد حسن روحانی از حفظ پشتوانه‌هایی که مفت و مسلم -از رهگذر لجبازی محمود احمدی‌نژاد با روحانیون ارشد- برای خود فراهم آورده بود، عاجز مانده است.

هشدار جوادی آملی درباره اوضاع معیشتی مردم و خطری که از این جهت رژیم را تهدید می‌کند، نشان داد که نامبرده برخلاف سایر فقهای عافیت‌طلب، پیام اعتراضات دی‌ماه 96 را به فراست دریافته و بر خویش لرزیده است.

شیخ عبدالله جوادی آملی که ازقضا با قاضی‌القضات ولی‌فقیه همشهری است، به لطف پاره کردن چند قبا و عبای بیشتر از شیخ صادق آملی لاریجانی، بر خلاف او از ادبیات تند و تهدید معترضان به داغ و درفش بر حذر بوده، به هشدار و نصیحت روی آورده است.
وی پیش‌تر نیز برخلاف انتظار، به‌جای تکفیر دختران خیابان انقلاب، خواستار حل مسأله با تکیه بر رفع دغدغه‌های اقتصادی اقشار معترض شده بود.

او همان پیکی است که وعده فروپاشی شوروی را از زبان خمینی به گوش گورباچف رسانده بود.

 

عقربه‌های ساعت به‌سرعت از دالان زمان گذر می‌کنند و وعده آیت‌الله فیلسوف را به محک سرنوشت می‌سپارند: چندروز باقی مانده تا ایرانیان خشمگین، بانیان فلاکت خود را به دریا بریزند!؟

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)