کارگران سفره‌های خود را با دست‌های چاک چاک به میهمانی خیابان‌ کشیده‌اند

و نِی‌بُری امروز خود را در رود خروشان خستگیِ هفت تپه کُشت،

تا شاید سرانجام صدایی به صدایی برسد

تا شاید سفره‌های بی‌نان،

لابه‌لای زرق و برقِ مصنوعی خیابان‌های بالای شهر گم نشوند

ببین،

سقفِ طاقتِ صبوری‌ها‌ طاق شده است

هم‌چون شکم آبستنی که سرانجام فریاد زاییده!

 

پویان مقدسی

۸ اسفند

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)

این یک مطلب قدیمی است و اکنون بایگانی شده است. ممکن است تصاویر این مطلب به دلیل قوانین مرتبط با کپی رایت حذف شده باشند. اگر فکر می‌کنید که تصاویر این مطلب ناقض کپی رایت نیست و می‌خواهید توسط زمانه بازیابی شوند، لطفاً به ما ایمیل بزنید. به آدرس: tribune@radiozamaneh.com