کارگران سفره‌های خود را با دست‌های چاک چاک به میهمانی خیابان‌ کشیده‌اند

و نِی‌بُری امروز خود را در رود خروشان خستگیِ هفت تپه کُشت،

تا شاید سرانجام صدایی به صدایی برسد

تا شاید سفره‌های بی‌نان،

لابه‌لای زرق و برقِ مصنوعی خیابان‌های بالای شهر گم نشوند

ببین،

سقفِ طاقتِ صبوری‌ها‌ طاق شده است

هم‌چون شکم آبستنی که سرانجام فریاد زاییده!

 

پویان مقدسی

8 اسفند

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)