روزنامه نگاران در ایران

به مناسبت روز خبرنگار در نوشته ایی کوتاه، نگارنده سعی بر بیان آنچه بر روزنامه نگاران در ایران می رود را دارد.

اخیرا سازمان گزارشگران بدون مرز رده بندی خود از آزادی مطبوعات در سال ۲۰۱۶ را نتشر کرده است، به گفته این سازمان رسانه ها در جهان رشد داشته اند اما در عمل آزادی آنان نه تنها پیشرفت نداشته است که بلکه روبه افول نیز بوده است.
بر اساس این گزارشات ایران در رده ۱۶۹امین کشور از میان ۱۷۹ کشور قرار دارد ، و این یعنی رتبه ایی پایینتر از ازبکستان یا حتی سومالی .
این گزارش زنگ خطری وحشتناک در امر حقوق بشر و آزادی های مدنی در ایران می باشد و بهبود روابط خارجی ایران با دیگر کشورها چندان کمکی به بهبود این امر از سوی مقامات ایرانی نکرده است ، وهنوز هم در ایران شاهد انبوه تهدیدات و دستگیری ها از سوی دستگاه های امنیتی برای روزنامه نگاران هستیم.
در اواسط آبان ماه سال گذشته موج جدیدی از روزنامه نگاران در ایران با اتهاماتی از قبیل همکاری با شبکه های جاسوسی و معاند نظام دستگیر شدند ، این رفتارها نمونه ایی از عملکرد رژیم در قبال روزنامه نگاران و فعالان مدنی است.
نزدیک به دو سال پیش حسن روحانی در سخنانی مطرح کرده بود که، در ایران هیچ فردی به علت روزنامه نگاری و یا فعالیت رسانه ایی دستگیر نشده است اما آنچه که واقعیت دارد این نکته است که امروز باید به صداقت این سخنان تردید داشت.
در ایران امروز صدها روزنامه نگار یا در زندان و بازداشت به سر می برند یا از فعالیت های مربوط به حرفه روزنامه نگاری محروم شده اند.
در این میان نام های بسیاری وجود دارد ، از احسان مازندرانی و عیسی سحر خیز که این روزها حال خوبی ندارد گرفته تا افرادی مانند زیدآبادی و خانم ها امرآبادی ، رسولی یا ژیلا بنی یعقوب و دیگران…
به احترام این عزیزان و به منظور یادآوری، از تعدادی از آنان نام می بریم که سرکوب رژیم چگونه زندگی ایشان را تحت تاثیر قرار داده است.
احمد زیدآبادی ؛ روزنامه نگار و از اعضای انجمن دفاع از آزادی مطبوعات که حکم ممنوعیت مادام العمر گرفته است ، او سال ها در زندان بوده است و پس از سال ۸۸ محکوم به شش سال حبس و همچنین تبعید به گناباد گشت.
علیرضا رجایی روزنامه نگار دیگری است که هم در سال ۷۹ و هم پس از انتخابات جنجالی سال ۸۸ بازداشت شده است و برای آن به چهار سال حبس و همچنین پنج سال محرومیت از تمامی فعالیت های سیاسی و مدنی محکوم شده است.
پرستو دوکوهکی نیز از جمله انبوه روزنامه نگارانی است که هم طعم حبس را چشیده و هم اینکه پس از پایان محکومیت اش نتوانسته به فضای روزنامه نگاری برگردد.
این وضعیت اما صرفا شامل ایشان نمی شود، در ایران انبوهی از روزنامه نگاران و فعالین مدنی با این چنین شرایط ناعادلانه ایی روبرو هستند، و این در حالی است که بر اساس قانون جدید مجازات اسلامی احکامی شامل تبعید و محرومیت نمی تواند و نباید بیش از دو سال باشد.
به امید روزهایی هموارتر برای روزنامه نگاران و فعالین اجتماعی

حسن منوچهری

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)