سرکوب مخالفان سیاسی پس از سرکوب شدید تظاهرات یا شورش سازماندهی شده به وسیله مجاهدین در ۳۰ خرداد ۶۰ ابعادی باورنکردنی به خود گرفت. پس از اینکه طرح عدم کفایت بنی‌صدر، مهمترین متحد سیاسی مجاهدین، در مجلس شورای اسلامی مورد بررسی قرار گرفت، صدها هزار نفر از اعضاء و هواداران این سازمان برای شرکت در تظاهرات سی خرداد در شهرهای مختلف بسیج شدند. به روایت برخی از شاهدان تنها در تهران، ۵۰۰ هزار نفر در خیابان‌های منتهی به میدان انقلاب تظاهرات کردند. تظاهرات اما در دقایق اولیه و در نطفه خفه شد. برخی از شرکت کنندگان در همان خیابان‌ها زخمی و یا حتی کشته شدند، اما تعداد بسیار بیشتری در آن روز و روزها و ماه‌های بعد از آن در تهران و شهرستان‌ها دستگیر شدند.

Untitled-4
بر اساس گزارش‌های مکرر و معتبر منتشر شده، در آن زمان کابل یا شلاق زدن به کف پا که نام شرعی تعزیر به خود گرفته بود و براساس تفسیر مقامات، تعارضی با اصل منع شکنجه در قانون اساسی نداشت، به شکلی عادی و همگانی برای گرفتن اطلاعات علیه زندانیان که تعدادشان بسیار زیاد بود، اعمال می‌شد. با اینکه هیچ آماری از تعداد دستگیر شدگان پس از خرداد ۶۰ وجود ندارد اما بیشتر دستگیر شدگان، فضای زندان‌ها را مملو از زندانی توصیف می‌کنند. زندانیان ساعت‌ها یا حتی روزها در راهروهای منتهی به اتاق‌های بازجویی، چشم بسته و دست بسته نگه داشته می‌شدند تا نوبت بازجویی یا شکنجه شدنشان برسد. حتی زندانیانی که از راهروها به سلول‌ها یا بندهای زندان منتقل می‌شدند، وضعیت بهتری نداشتند.
براساس اسامی منتشر شده توسط سایت بنیاد برومند (پروژه امید)، در فاصله بین ۳۰ خرداد ۶۰ تا ۳۰ خرداد ۶۳، یعنی در یک محدوده زمانی ۳ ساله، حداقل ۳۸۹۵ نفر در سراسر ایران اعدام شده‌اند که ۵۸۰ نفر از آنها زن بودند. اوج اعدام‌ها البته در سال ۱۳۶۰ و بلافاصله پس از سرکوب تابستان و پاییز آن سال بود. پس از این سرکوب وسیع بود که همه گروه‌های سیاسی مخالف، فعالیت علنی خود را تعطیل کردند و مجبور به ادامه فعالیت در شرایط نیمه‌مخفی و مخفی شدند.

بخشی از گزارش جنایت بی‌عقوبت،شکنجه و خشونت جنسی علیه زندانیان سیاسی زن در جمهوری اسلامی – گزارش اول-انتشارات عدالت برای ایران-دسامبر٢٠١١
برای دریافت متن کامل کتاب به صورت پی دی اف اینجا را کلیک کنید
کانال تلگرام عدالت برای ایران را دنبال کنید

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)