چرا جریانهای جدید، هدفِ اصلیِ هجوم راست‌گرایانِ سنتی‌ کردستان هستند؟

نسخه پی دی اف را از این بستر دانلود کنید

https://asoroj.blogspot.com/2026/11/blog-post_09.html

دو جهان، دو مدینهٔ فاضله

هر جریان سیاسی، آگاهانه یا ناآگاهانه، تصویری از «جامعهٔ آرمانی» در سر دارد. تفاوت اصلی احزاب کلاسیک و جریان‌های نوین در همین‌جاست: یکی آرمان خود را در پشت سر می‌بیند و دیگری در پیش رو.

گذشته‌محوری

آرمان احزاب کلاسیک در گذشته است. چون ریشه‌هایشان در گذشته است، نمی‌توانند از آن عبور کنند و ناچارند همان ساختارهای فکری، سیاسی و اجتماعی پیشین را دوباره تولید کنند. اما احیای فئودالیسمِ کهن در این عصر ممکن نیست. پس چه می‌کنند؟ آن را در پوشش ناسیونالیسم می‌پیچند و سیستمی بر مبنای نوفئودالیسم می‌سازند:. نمونهٔ روشن این رویکرد، احزاب راست‌گرای اقلیم کردستان عراق و به‌ویژه حزبِ خانوادهٔ بارزانی است.

آینده محوری

آرمان جریان‌های نوین در آینده است. آنان به‌دنبال ساختن جهانی تازه و عدالت‌محورند. نشانه‌هایش:

• ایده‌های نو تولید می‌کنند و برای تحقق آن‌ها برنامهٔ مشخص دارند.

• جوانان را جذب می‌کنند و ساختارهای تازه می‌سازند.

• در هر چهار بخش کردستان حضور فعال دارند.

• زنان در مرکز کار قرار دارند، نه در حاشیه.

• الگویی از حکمرانی دموکراتیک و مردمی ارائه داده‌اند.

• گفتمانشان جهانی است و به مرزهای دولت‌ملت‌ها بسته نیست.

این جریان‌ها نمایندهٔ آینده‌اند و احزاب کلاسیک نمایندهٔ گذشته. و آینده، همیشه رقیبِ طبیعیِ گذشته است.

نبردِ گفتمان‌ها، نه نبردِ حزب‌ها

آنچه امروز می‌بینیم رقابتی معمولی میان چند حزب نیست. این برخورد دو گفتمان و دو تمدن است:

اکنون پاسخ پرسش آغازین روشن است. حملهٔ مداوم احزاب سنتی به پ.ک.ک و روژآوا واکنشی طبیعی از سوی نظامی است که نمی‌تواند با جهان نو هم‌نفس شود. این حمله‌ها نشانهٔ قدرت نیست، نشانهٔ ترس است.

آنان از آینده می‌ترسند؛ آینده‌ای که دیر یا زود، بی‌آن‌ها ساخته خواهد شد.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)