مبارزه طبقاتی در مبارزه انتخاباتی فرانسه
انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۷ فرانسه در تدارک و در تب و تاب است. ژانلوک ملانشون، رهبر کاریزماتیک جریان ( و نه حزب) سیاسی – اجتماعی ” فرانسه نافرمان” یکی از اصلی ترین کاندیدا های انتخابات است. راست ها از فاشیست ها تا لیبرال ها و حزب” سوسیالیست” های دشنه بر پشتِ اردوی چپ، در یک ارکستر همنوای هریک با ساز خود، تمامی تیرهای ترکش های انتخاباتی خود را به سوی ژانلوک ملانشون نشانه رفته اند و تهمت محکمه ی راست پسند شان به او و جریان فرانسه نافرمان، ” چپ افراطی” و ” چپ مافوق افراطی” است، حال آن که ملانشون و “فرانسه نافرمان” ضد سرمایه داری نیستند، بلکه فقط رفرمیست های رادیکال در چهارچوب سرمایه داری اند.
تمامی طبقه حاکم فرانسه از مولتی میلیاردرها گرفته تا حکومت های “راست میانه” و ” سوسیالیست”ها سال هاست که دشمن مشترک شان را در برنامه اصلاحات رادیکال ” فرانسه نافرمان” یافته و از هر طریق ممکن و بویژه از طریق مدیای مسلط، به شیطان سازی از ملانشون و جایگزین کردن او با مارین لوپن فاشیست که اکنون رقیب انتخاباتی اصلی ملانشون است، پرداخته اند. یکی از تم های اصلی و ثابت مدیاهای مسلط فرانسه که همگی در مالکیت یهودیان مولتی میلیاردر فرانسه اند، متهم کردن ملانشون و همراهان و همفکران معترض اش به سیاست های نتانیاهو و نسل کشی و کودک کشی در فلسطین، به یهودستیزی و نیز انتساب همه خشونت ها و نا امنی ها در حاشیه تظاهرات ها در فرانسه به ” فرانسه نافرمان” و ملهم بودن از ملانشون است.
امروز هفدهم اکتبر ۲۰۲۶ در حاشیه تظاهرات عظیم هشتصد هزار نفری سراسری در پاریس و ده ها شهر فرانسه مرکب از دانش آموزان، والدین، دانشجویان، معلمان، سندیکاها، آتش نشانان، کشاورزان، جوانان… که یک راهپیمائی نیرومند مطالباتی مشترک هشتصد هزار نفری را بطور آرام برگزار کردند، عده بسیار زیادی از جوانان عاصی و شورشی، به مقابله با حملات و خشونت های پلیس هار پرداخته و به شکستن و سوزاندن اماکن، شهرداری ها، مغازه ها و اتوموبیل های متوقف در کنار خیابان ها در شهرهای مختلف و نیز غارت برخی مغازه ها دست زدند. اینبار هم به روال و دستور العمل همیشگی مدیریت های رسانه ای در همه تظاهرات های پیشین، رسانه ها دوربین هایشان را فقط روی صحنه های درگیری شورسیان با پلیس و تخریب و سوزاندن و غارت کانونی کردند و تا حد ممکن تظاهرات های آرام و انعکاس مطالبات اجتماعی و درد و رنج های مردم زحمتکش و شعارها و پلاکات ها و باندرول ها و انگیزه های تظاهرات و اعتراض ها را حذف و سانسور کردند.
در کانال های تلویزیونی فرانسه، نه تنها فقط این تصاویر گزین شده ی درگیری برخی جوانان با پلیس و تخریب و آتش افروزی و غارت را به شما تحمیل می کنند بلکه همزمان، یک گلّه تحلیلگر و مفسرِ این تصاویر را هم به شما تحمیل می کنند که به شما بباورانند که این خشونت ها و نا امنی ها، سوزاندن اماکن و تخریب اموال عمومی که مالیات دهندگان فرانسوی خسارت را می بینند و غارت مغازه ها و سوزاندن اتوموبیل مردم بی گناه و غیره، کار ” چپ افراطی” است که از یک ایدئولوژی تبعیت می کند و این که بطور همزمان در سراسر کشور صورت می گیرد، نشان از آن دارد که از یک مرکز چپ افراطی هدایت و سازماندهی و هماهنگ می شود.
به این ترتیب، مدیای فرانسوی با رهنمود عمومی و هماهنگ شده ی یک مرکز ادغام شده ی مالی- ایدئولوژیک- سیاسی، بطور زیرکانه ای می کوشد جنبش اعتراضی مطالباتی امروز را هم به فرصت و حربه ای انتخاباتی علیه ژانلوک ملانشون بکار بگیرد. استراتژی راست و ” سوسیالیست” های همدست این است که آن خشونت اعتراضی جوانان را که هر اندازه در مواردی غیر قابل دفاع ولی در اساس واکنشی ناگزیر به خشونت ساختاری نظام سرمایه داری و تبعیض بنیاد و سرکوبگر پلیسی است نه تنها ملهم از ” ایدئولوژی” چپ افراطی ( یعنی ملانشون) ، بلکه با تصریح بیشتری در تفاسیر هماهنگ و یکدست امروزی تلویزیون ها، ناشی از دستور و هدایت و هماهنگی سراسری “چپ افراطی” معرفی کنند. وزیر هار کشور که قبلا رئیس پلیس پاریس بوده است نیز در گزارش از وضعیت همین خط را گرفته است.
نتیجه ساده از اینهمه برنامه ریزی و سازماندهی پیچیده مدیائی و دولتی این که:
تیر خشونت مردمی را که آماج اش دولت و نظام تبعیض و سرمایه داری و صاحب امتیازان میلیاردر اند به سوی ژانلوک ملانشون کمانه کنند که منتقد وضع موجود است. حالادیگر در ساعت ۲۲ به وقت پاریس از اشارات غیر مستقیم عبور کرده به پشتوانه اعلام موضع وزیر کشور رسما نام ژانلوک ملانشون را بعنوان مسئول این خشونت ها اعلام می کنند تا زمینه های تعقیب قانونی و لغو صلاحیت او برای کاندیداتوری ریاست جمهوری را فراهم کنند.
چنین است مبارزه انتخاباتی دموکراتیک در بطن مبارزه طبقاتی در فرانسه؛ یا مبارزه طبقاتی در متن مبارزه انتخاباتی در فرانسه.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.