ملاحظهای پیرامون نامهی “همبستگی با زندانیانِ سیاسیِ ایران: جنگ امپریالیستی و اعدامهای حکومتی را پایان دهید”
چندی پیش نامهای از طرف دهها چهره شناختهشده دانشگاهی، هنری و چپگردر حمایت از زندانیان سیاسی ایران خطاب به زندانیان سیاسی و عقیدتی دربند جمهوری اسلامی ابتدا در تارنمای گاردین لندن (به تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۲۶) به زبان انگلیسی و پس از آن در دیگر رسانهها و شبکههای اجتماعی ایرانی و غیرایرانی به زبان فارسی و دیگر زبانها انتشار یافت. (https://www.radiozamaneh.com/898250/)
انتشاراین نامه عکسالعملهای گوناگونی در حمایت و اعتراض به آن را سبب شد. نوشتهی کوتاه زیر در حین حمایت و استقبال از این اقدام بیسابقه و پرارزش به چند کمبود در آن اشاره دارد.
این نامه را میشود گامی بسیار مهم، ارزشمند و بهنگام که توسط بسیاری از شخصیتهای شناخته شده در آمریکا و دیگر کشورها در حمایت از زندانیان سیاسی و عقیدقی در داخل زندانهای جمهوری اسلامی و در اعتراض به اعدامهای شدتگرفته پس از شروع جنگ دانست. این نامه همانطور که در متن آن آمده کوششی از طرف کسانی است که در عین حال که حملهی آمریکا و اسرائیل به کشور ایران را محکوم کرده و از پیامدهای خانمانبرانداز و ویرانگر آن سخن میگویند، چشم بر روی ماهیت جمهوری اسلامی و سیاستهای سرکوبگرانهی آن نبسته و با تعهدی که به انسانیت داشته و دارند، زبان گشاده تا بتوانند تا حد توان صدای “همنوعان” خود در زندانهای جمهوری اسلامی باشند. درود بر آنان.
بر این نوشته همچنان میشود درهم تنیدهگی مبارزه علیه جنگ و پیامدهای آن در جامعهی جنگزده را افزود. از توجیه و عادیسازی دستگیریها و اعدامها به بهانههایی چون “همکاری با دشمن” گرفته تا به حاشیهراندن “عاملیت مردم” و تضعیف و حتی کوشش در نابودی “جامعه مدنی” موجود در سپهر سیاسی و اجتماعی جامعه از راه تشدید اختناق تا اشغال خیابانها توسط هواداران ادامهی جنگ. آیا هر کسی که دل در گرو پایهریزی جامعهای عاری از نقض حقوق بشر، عاری از زندانی عقیدتی و اعدام، متضمن عدالت اجتماعی و اقتصادی برای همه و پایگیری آزادی بیان و دمکراسی در ایرانی دمکراتیک دارد، میتواند چشم بر روی این پیامدهای بازدارنده و ویرانگر جنگ ببندد؟
بهزاد لادبن
۲۵ اوت ۲۰۲۶
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.