ریوار آبدانان ــ عضو شورای مدیریتی پژاک
آنچه طی خیزشهای دیماه ۱۴۰۴ در کرماشان و ایلام روی داد، صفحهی خونبار دیگری از نسلکشی کوردهاست. این نسلکشی در سکوت برگزار شد. در کرماشان و ایلام، با نسخهای صامت از همان چیزی روبهرو هستیم که اینروزها در کوبانی و سرتاسر روژآوا با صدای بلند در حال رخدادن است. تفاوت میان داعش جولانی و داعش خامنهای تنها در شیوهی اجرای جنایت است. یکی، از جنایتش تصویر و صدا میسازد تا جهانیان را بترساند و دیگری حتی تصویر و صدای جنایتش را سلاخی میکند تا میزان قدرت سرکوبش را به نمایش بگذارد.
کرماشان و ایلام امروز سوگوارند اما این سوگ به مقاومت بدل خواهد شد، زبان خود را خواهد یافت و حسابپرسی خواهد کرد. حافظهی تاریخی کرماشان و ایلام به ما میگوید که: فجایع و سوگهای جمعی در این سرزمین، همواره به خشم بزرگ و مقاومتهای بزرگتر منجر خواهند شد.
صد سال برنامهی نابودی هویتیـ زبانی که از سوی خاندان پهلوی و خمینی بر کوردهای کرماشان و ایلام تحمیل شد، با رستاخیز هویتخواهی مردمان این دیار پاسخ داده شد. صد سال تلاش نظاممند برای نابودی ارزشهای فرهنگی این منطقه، با برگزاری نوروزهای باشکوه کوردی پاسخ داده شد. صدسال تحمیل سیاستگریزی بر این مناطق، با جنبش انقلابی ژن ژیان ئازادی و پیشاهنگی ملکشاهی و آبدانان و سرابله و کرماشان و شاباد و هرسین در خیزش دیماه پاسخ داده شد. قطعا این مردم بهسوگنشستهی امروز، پاسخی تاریخی به کشتار و نسلکشی خود توسط نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی خواهند داد. ایلام و کرماشان اگرچه زخمخوردهاند اما همانند بیستون و پراو و مانشت و کهورکوه همچنان سرفراز ایستادهاند. زخم زاگرس عمیق است اما قلبش تندتر از همیشه برای آزادی میتپد.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.