مولانا پس از تمثیل محاصره قلعه توسط دشمن و آب را بر ساکنان آنجا بستن، به یاد قلعۀ تن و پیری و اختلال در جذب مواد بیرونی و مرگ بدن می افتد.در اندیشۀ وی تمثیل از تمثیل می زاید،مگر دانۀ معنی در کشتزار ِضمیر خواننده ریشه دوانده، خود درختی بارور گردد.