Rabeah Razavi Alavi Spring 2018 Iran Tehran_20180320_190031


راهکارهای حمایت از حقوق مولف و مصنف – بخش دوم
نویسنده : رابعه رضوی
تهران – ایران

در نوشتار پیشین گفتیم ، تنها راه بقا در جهان مجازی ، زیستن با هویت خویشتن ( و نه دیگری )، درست همانند جهان واقعی است. به بیان بهتر تنها راه اثبات صداقت و اصالت یک هویت مجازی ، هویت واقعی افراد
است .تصویرها به خوبی روشن می سازند که کدام فرد راستین و کدام دروغین است.

نمونه : یک بانوی نویسنده با آقایی که می کوشد خود را نویسنده اثر او جلوه دهد ، یکسان نیستند . بنابراین اگر نوشته ای را بانویی نوشته باشد ، آقای جاعل ، بی شک سارق هویت و نوشتار او خواهد بود .

حتی اگر تمامی مجوزها برای استفاده از آن اثر ، و مدارک برای اثبات ادعای دروغینش بر مالکیت نوشتار را در اختیار داشته باشد بدون ارائه اجازه کتبی از بانوی نویسنده ، نمی تواند خود را مالک اثر او جلوه دهد .

در مواردی چنین ، فرد سارق و جاعل ، از ابزارهای رسانه ای ، از رادیو و تلویزیون و به ویژه رسانه های دیجیتال ، برای نشر افکار دیگری به جای افکار خود ،اما به نام خود و نه به نام مالک اصلی نوشته ها ، مبادرت می ورزد .

بانوی خالق اثر ، می تواند سبک نوشتاری ویژه ای داشته باشد که امضای او محسوب می شود .

واژگان خاصی را با شیوه منحصر به فرد، استفاده کند یا سبک گفتاری و نوشتاری خاصی داشته باشد .
حال با نگریستن به اثری که از او جعل می شود ، می توان دریافت جاعل ، با زیرکی خاصی همه واژه ها را با آمیختن هزاران موضوع بی ارتباط با اصل اثر ، به مانند ملغمه ای از هزاران واژه بی ارتباط با یکدگر ، با هزاران ایراد نوشتاری منتشر می کند . البته همواره این موضوع ، ناشیانه و بی دقت رخ نمی دهد.

بزرگانی هستند که با ظرافت خاص و بی آنکه مخاطبانشان ، خوی سارقانه اشان را دریابند ، راه و روش یک نویسنده را جعل می کنند. حتی از معادلها و مترادفهای زبانی استفاده می کنند یا از مفهوم یک واژه در زبانهای دیگر در اثر خویش به کار می برند . چنانکه به راستی همگان می پندارند ، یک شاهکار هنری خلق شده است. در حالی که باطن حکایت ، سرقتی هوشمندانه و بس حساب شده و دقیق است.

در مقاله ای با نام راهکارهای کاهش سرقت معنوی، اشاره کرده ام که این کار ، به سرقت نور از دستان دیگری و تبعید او به تاریکی ، شباهت دارد.
بی صدا ساختن صاحب اصلی یک اثر هنری ، نویسنده ، هنرمند و موسیقی دان ، برای آنکه تمامی افتخارات به دروغ، نصیب جاعل پرنفوذ و صاحب رسانه و دارای هواداران بسیار ، اعطا شود . حتی گاه رسانه ها ، در حرکتی هماهنگ به حمایت از فرد جاعل و به ویرانی رساندن مالک و نویسنده اصلی یک نوشتار ( که حتی منتشر هم نشده است ) و آهنگساز یک اثر موسیقایی یا آفرینشگر هر اثر هنری دگر ، می پردازند .

سالهاست نوشته های من در جهان مجازی سرقت می شود . هر هنگام به طور مستمر شروع به نگارش می کنم ، با انواع آسیبها مواجه می شوم.

من از سال 2002 در فضای وب ، مطالب فلسفی و ادبی و هنری می نوشتم . مرا با نام ” عسل رضوی ” می شناسند .

بیشتر نوشته های این دوره با سبک نگارشی ویژه ای صورت می گرفت که خاص خود من بود . به تدریج از سالهای 2004 به بعد ، حرکتی مرموز و خزنده برای مصادره روش نگارش من ، واژه های من ، اندیشه های من ، آغاز شد و هر روز بر ابعاد فاجعه بار این حرکت ناپسند، افزوده شد. چنان که در سال 2012 و 2013 آماج شدیدترین حملات مجازی قرار گرفتم و تمامی نوشته ها و آثارم به بدترین شکل ممکن ویران شد. هرچند من به عنوان صاحب تمامی آثاری که با نام شناسنامه ای ام ( رابعه رضوی ) یا نام هنری ام ( عسل رضوی) ، منتشر کرده ام ، سبک نگارش خویش را می شناسم و هر سو که همانند آن نوشته ها را ببینم بی شک به جاعلانه بودن آثاری که تلاش می کنند شیوه نگارشم را تقلید کنند یا رسانه هایی که با لطایف الحیل همه را به نام خویش ، بیان می دارند یا حتی با زیرکی، کتب گوناگونی می نویسند که بازی با کلمات دیگری است، پی می برم .

برخی از کلمات من ، خاص خود من ، هستند . اما همواره در نوشتارهای سالهای اخیر نویسندگان دیگر ، ردپایی از کلمات خود را یافته ام .
انگار همه می پندارند حق دارند از واژه های من استفاده کرده ، به انتشار اثر مبادرت ورزند.

من حقوق خوانده ام . با تمامی ابعاد حقوقی این راه و روش سارقانه آشنایم . می دانم چگونه می خواهند بی رحمانه اثر دیگری را مال عمومی تشخیص داده و در اختیار گیرند .

این راه و رسم نه تنها انسانی نیست ، بلکه نوعی بی توجهی به تمامی معیارهای اخلاقی و رسانه ای است. به ویژه از جانب رسانه هایی که به ظاهر خود را حامی حقوق مولف و مصنف جلوه می دهند ، اما در باطن خود به سرقت هر روزه حاصل فکر دیگری ، یا سبک و سیاق آفرینشش ، مبادرت می ورزند .

باید در جستجوی راهی برای پاکیزگی فضای مجازی از سارقان آثارمان باشیم. به عنوان یک موسیقی دان ، آهنگساز و نوازنده و خواننده که همیشه اورژینال بوده و خواهم بود ، به عنوان یک حقوق دان ، یک نویسنده در حوزه فلسفه و ادبیات ، نسبت به گسترش سرقت هوشمندانه حاصل
فکرمان ، اعلام نگرانی می کنم .

من زین پس کاری جز افشای ابعاد این همه آسیب و تلاش برای یافتن راهی برای کاهش این آلام ، نخواهم داشت. تا فردایی بهتر ، را با دستان خود ساخته باشم.

نویسنده :
رابعه رضوی
ایران ، تهران

(C)

Rabeah Razavi Alavi
(Asal)
All Rights Reserved