dog-in-a-net1

هر گاه گوشتخواران یک کشور با هم در مقابل سنت های بیگانه ی کشتن و خوردن حیوانهایی که همدم و همنشین آنها هستند متحد می شوند خیلی راحت می توان به آنها تهمت دورویی زد. زدنِ این تهمت ها راحت است چون معمولا صحت دارند.اما واکنشهای اخیری که جشن «گوشت سگ» در «یولینِ» چین (که امروز به پایان می رسد) در دنیا برانگیخت شایسته ی ملاحظه ی حساب شده تری هستند. زیرا نظام های دو معیاری که در این واکنشها دیده می شوند پیچیده و اکثرا غیر بدیهی هستند.

اگر شما گوشت می خورید ولی در هنگام مواجهه با خبر سگهایی که در چین کشته، پخته، و خورده می شوند به شما احساس انزجار دست می دهد, شما لزوما دورو نیستید. اگر شما با سگ ها به عنوان همراه و همنشین بزرگ شده اید و از ظلمی که به دامها در کشتارگاه های کشور شما می شود خبری ندارید, طبیعیست که از دیدن تصاویر کشتار سگ ها در چین شوکه شوید. فقط زمانی دورو می شوید که این احساس انزجار شخصی خود را در مخالفت اخلاقی با چنین سنتی بکار ببرید. اگر احساس انزجار شما مشابه یک احساس تهوعی باشد که مثلا نسبت به ایده ی خوردن حشرات پیدا می کنید, باز هم شما دورو نیستید.

اگر شما یکی از ۳.۸ میلیون نفری هستید که دادخواست آنلاین لغو «یولین» را امضا کرده اند, زمینِ زیر پای شما به مراتب لغزنده تر است. بسیار بدیهیست که اگر تنها مخالفت شما با کشتن و خوردن سگها این است که این حیوان ها گوسفند، گاو، خوک، یا مرغ نیستند ,ولی سگ هستند, می توان گفت خشم شما تهی است. ولی به نظر من، اکثر مخالفان این سنت چینی اعتقاد دارند که اینجا مساله بزرگتر از تفاوت سلیقه میان فرهنگ ها است.

مثلا، بعضی ها شاید بخاطر شیوه ی کشتار سگها این دادخواست را امضا کرده باشند. برگزار کنندگان این فستیوال ادعای «کتک زدن و پوست کندن سگها» قبل از خوردن آنها را تکذیب کرده اند. من مطمئن نیستم که این افراد راست می گویند یا نه, ولی با در نظر گرفتن اینکه اینترنت پر از اطلاعات نادرست هست ما نباید به سادگی این اتهامات را بپذیریم. مثلا یک نکته قابل توجه این است که حداقل از نظر کاربردی کندن پوست یک حیوان قبل از کشتن منطقی به نظر نمی رسد. آیا یک پیش فرضیه بی اساس مربوط به فرهنگ شرق دور اینجا دخالت ندارد که ما به راحتی باور می کنیم که چینی ها قابلیت انجام چنین اعمال خشونت آمیزی را دارند؟

برخی دیگر نیز ،ممکن است، با دیدن عکسهای قفس هایی که در آن تعداد زیادی سگ چپانده شده اند، انگیزه ی کنشگری پیدا کرده باشند. این به راستی بیرحمانه است. ولی از حیوان های اهلی نیز در سراسر جهان دقیقا به همین شیوه بهره کشی می شود. اگر شما با رفتار چینی ها نسبت به سگهایشان مخالف هستید, پس به رفتار خودمان با گاوها، گوسفندها و مرغها نیز باید اعتراض داشته باشید.در نظر داشته باشید که ما هم در روشهای دامداری صنعتی خودمان نیز از حیوان ها به این شکل نگهداری میکنیم. پس، اگر در برابر روشهای دامداری خشونت آمیز خودمان هم کمپین کرده اید, حتما این دادخواست را با خیال راحت امضا کنید.

این نقد شامل گیاهخوارانی که از محصولات غیر گوشتی حیوانی استفاده می کنند هم می شود.در حقیقت، پاک گیاهخواران (vegans) تنها گروهی هستند که می توانند با تمامیت اخلاقی از این فستیوال شکایت کنند. گیاهخوارانی که برایشان اهمیتی ندارد که لبنیات و تخم مرغهایی که از دامداری های متمرکز بدست آمده اند را مصرف کنند، نمی توانند از وضعیت بیرحمانه ی سگهای چینی بنالند. ممکن است بگوییم: «حداقل، گاوهای شیرده و مرغهای تخمگذار کشته نمی شوند». ولی از نقد اخلاقی نمی توانیم فرار کنیم. این یک نوعِ عجیبی از سعادت خواهی است که از رنج  و کشتارِ روزانه ی میلیون ها حیوان، پشت گوش خودمان، چشم پوشی می کنیم، ولی به طور سرسختی برخوردهای مردم کشورهای دیگر با حیوان های خاصی را به باد انتقاد می گیریم.

گروهی دیگر ،شاید، بر اساس ادعای این دادخواست در موردِ ربودن سگهای سرگردان برای تامین نیازهای این فستیوال مخالفتشان را ابراز کرده باشند. ولی نفسِ استفاده از اصطلاح «ربودن» در رابطه با سگ های سرگردان خودش قابل نقد است. هر چه باشد, در دیدگاه عموم، خوردنِ حیوانات وحشی معمولا اخلاقی تر از خوردن حیوانات اهلی تلقی می گردد. ربودن سگ هایی که متعلق به دیگران هست نیز خطاست ولی نه انحصاراً از منظرِِ اصول اخلاقی و رفاهِ حیوان ها.

واکنشِ احساسی نشان دادن در برابر ظلم هایی که در دور دست رخ می دهند همیشه آسانتر از آنهاییست که در نزدیکی ما اتفاق می افتند.تنها مساله ای که جشن «یولین» می تواند به تصویر بکشد  این نیست که چه حیوانی در این مراسم کشته می شود؛ بلکه می تواند یادآور میلیون ها حیوانی باشد که سالانه در کشور خودمان مورد بهره کشی بیرحمانه قرار میگیرند. نقد من این نیست که ما باید احساس انزجار کمتری نسبت به اتفاقی که در چین در حال رخ دادن است داشته باشیم. من فقط می گویم که ما باید دقیقاً به همین میزان از وضعیت اسف بار دام های خودمان بیزار باشیم. امضا کردن یک دادخواست آنلاین در مورد سنتِ دیرینه ی چینی ها زحمتی ندارد و بعید است در روند برگزاری آن تاثیر بسزایی داشته باشد.در حالیکه، تصمیم به نخریدن محصولات حیوانی از کارخانه های گوشت و لبنیاتِ کشور خودمان که سابقه ی بهره کشی بی رحمانه از حیوان ها را دارند از نظر اخلاقی اهمیت بیشتری دارد و احتمالا مؤثرتر خواهد بود.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)