جریان مطالبه‌گری پرستاران در یک دهه اخیر، یکی از تازه‌ترین اشکال جنبش‌های صنفی مزدبگیران را در جامعه ایرانی رقم زده است. پزشک سالاری و شکاف درآمدی گسترده میان پزشک و پرستار در نظام سلامت، کمبود نیروی پرستاری، اجرا نشدن قوانین و مقررات پیش‌بینی شده برای حمایت از جایگاه و موقعیت شغلی پرستاران و افزایش ناامنی شغلی در پی موقتی شدن قراردادهای کار؛ از جمله دلایل گسترده شدن اعتراضات صنفی این گروه در سالهای اخیر بوده است. با وجود این مطالبات گسترده که در قالب شیوه‌های مختلف کنشگری آنلاین و آفلاین به گوش مسئولان و افکار عمومی رسیده ، بخش بزرگی از جامعه پرستاری همواره از ناکارآمدی تشکل‌های صنفی موجود برای پیشبرد مطالبات پرستاران انتقاد کرده است.