زمان طلایی آنکارا
در آستانهٔ حملهٔ احتمالی آمریکا به ایران، ترکیه منتظر فرارسیدن «زمان طلایی» است؛ یعنی لحظه‌ای که قدرت مرکزی ایران توان دفاع مؤثر از مرزهای خود را از دست بدهد.
در شرایط خلأ قدرت در ایران، ترکیه به بهانهٔ «پیشگیری از سیل ورود آوارگان»، منطقهٔ حائلی در داخل مرزهای شمال‌غرب ایران ایجاد خواهد کرد. عمق و حدود این منطقه را اردوغان تعیین می‌کند که می‌تواند از خط صفر مرزی آغاز شود و تا ارومیه، یا حتی کل استان آذربایجان غربی گسترش یابد. سپس، به بهانهٔ حفاظت از امنیت ترک‌های ایران، ممکن است تا تبریز، اردبیل، آستارا، زنجان و همدان پیش برود. کردهای ایران؛ اولین قربانیان پان‌تورکیسم
در صورت ایجاد خلأ قدرت مرکزی در ایران، آنکارا همزمان با اشغال مناطق ترک‌زبان شمال‌غرب، کردستان و به‌ویژه شهرها و روستاهای کردنشین استان آذربایجان غربی را نیز هدف قرار خواهد داد. هدف آنکارا، بیرون راندن کردها از سرزمین اجدادی‌شان و تحمیل همان سرنوشت تلخ ارمنی‌ها، آشوری‌ها، یونانیان قبرس و کردهای عفرین بر آن‌هاست.
اگر مناطق ترک‌نشین یا مختلط از ایران جدا شوند، چندین تراژدی مشابه قره‌باغ دیگر در انتظار ماست؛ زیرا استان آذربایجان غربی با جمعیتی حدود ۴۰ درصد ترک و ۶۰ درصد کرد، از نظر پان‌ترک‌ها «آذربایجان جنوبی» محسوب می‌شود و کردها «مهاجر» تلقی می‌گردند که باید اخراج شوند. پان‌تورکیسم هرگز همزیستی واقعی با اقلیت‌های دیگر در اراضی مورد ادعایش را نمی‌پذیرد.
در این برههٔ حساس تاریخی، ناسیونالیست‌های راست سنتی کردستان دچار اشتباه محاسباتی شده‌اند و تصور می‌کنند با سقوط حکومت مرکزی ایران، «زمان طلایی» برای آن‌ها فرا رسیده تا سیستم نوفئودالی کردستان عراق را در بخش سنی‌نشین کردستان ایران پیاده کنند. اما سنگینی توازن قوای نظامی کاملاً به سود آنکارا است. در نتیجه، نه تنها این فرصت برای ناسیونالیست‌های کلاسیک کردستان فراهم نخواهد شد، بلکه کردهای ایران — به‌ویژه کردهای آذربایجان غربی — همچون ارمنی‌های قره‌باغ از خانه و کاشانهٔ خود اخراج خواهند شد.
بنابراین، برای ناسیونالیسم راست سنتی کردستان آنچه به مشام می‌رسد، بوی کباب نیست؛ خر داغ می‌کنند.