آه… عشق من
رعنای ِ سرخ جامه، گلبانگِ انقلاب! می آیی …؟ آنک منم پیرانه سر، چون خاک ِ خشک ِ تشنه ی باران، بر آستانه درگاه منتظر!
برای جاسازی نوشته، این نشانی را در سایت وردپرسی خود قرار دهید.
برای جاسازی این نوشته، این کد را در سایت خود قرار دهید.
