سال‌هاست نارضایتیِ انباشته در همه عرصه‌ها از اقتصادی گرفته تا اجتماعی و سیاسی و فرهنگی در ایران وجود داشته و در بزنگاه‌های خاص، این نارضایتی‌ها در شکل‌های اعتراضی از سوی جامعه به حاکمان انتقال داده شده است؛ هر چند گاهی شکل‌های اعتراضی آنقدر دموکراتیک و نرم بوده که در قالب انتخابات، مردم حتی حاضر شده بودند به فهرست‌های نامطلوب‌شان رأی دهند که فقط فهرست انتخاباتی جناح حاکم رأی نیاورد.