شهین غلامی – در چند روز گذشته، فضایی حول بیانیه منتشرشده توسط کنش‌گران و پژوهش‌گران زن درباره جریان روایت‌گری خشونت جنسی شکل گرفته که نیازمند بازاندیشی و توجه است؛ زنانی به این فضاها چه در قالب حمایت و چه نقد پاسخ داده‌اند و واکنش‌هایشان را چه مثبت بخوانیم و چه منفی، فضایی را شکسته و تصویرها را برهم زده است. در این میان مردانی اعم از کنش‌گر و غیرکنش‌گر، شناس یا ناشناس، با جلوداری و با عَلَمِ حمله یا دفاع، از این سمت بیانیه یا آن سمت بیانیه، به فضای گفتگوها گام گذاشته‌اند. در این یادداشت کوتاه سعی می‌کنم به ایرادات چنین مداخلاتی از سوی گروه مردان بپردازم. لازم است که در همین ابتدا توضیح دهم هرکجا که درباره مردان صحبت می‌کنم، منظورم مردان سیس (همانسوجنسیتی) است.